Aliağa denince akla çoğunlukla endüstriyel yapısı geliyor; gemi söküm tesisleri, petrokimya kompleksleri, liman altyapısı. Ama ilçenin kuzeyindeki Yeni Foça ve çevre mahallelerinde haftalık köy pazarları hâlâ sürüyor. Bu pazarların içinde en ilgi çekici olanı, her salı günü kurulan ve ağırlıklı olarak yerel üreticilerin katıldığı küçük semt pazarıdır. Aliağa'da köy pazarı ve yerel ürün arayanlar için bu pazar, bölgenin tarımsal varlığının canlı bir örneği.
Pazarın büyük bölümü sebze ve meyveden oluşuyor; ama aralarında bazı tezgahlar dikkat çekiyor. Bir yaşlı kadın, elinde örülmüş sepetleri dizerek satıyor; torunu tercüman gibi yanında duruyor. Başka bir tezgahta doğal tülbent, eski usul yazma ve küçük bez çantalar var. Bunların büyük bölümü endüstriyel değil; aile üretimi. Köy el sanatları İzmir ve yerel zanaat arayanlar için bu tezgahlar son kalan örnekler arasında.
Bölgenin en ilginç tezgahı ise biraz kenardan kuruluyor: bir adam, kendi yaptığı ahşap çubuk ve işleme kaplar satıyor. Müşteri az; kendisi için değil, hobi olarak yaptığını söylüyor. Ama talep olduğunda sipariş de kabul ediyor. Bu tür el yapımı objelere rağbet son dönemde arttığı için zaman zaman kuyruk oluştuğu da olmuş.
Pazarın genel atmosferi de anlatmaya değer. Şehir pazarlarının kalabalığı ve gürültüsü yok burada; bir çay kâsesi doluyor, bir komşuyla konuşuluyor, bir tezgah sahibi ürününü bizzat tarif ediyor. Aliağa'nın endüstriyel görünümü burada tamamen kayboluyor; ortaya sıradan ve insancıl bir Ege sabahı çıkıyor.
Pazar sabah sekizde kuruluyor, öğle üstüne kadar sürüyor. Geç gidenler boş tezgahlarla karşılaşabiliyor; en canlı saat on ile on bir arası. Araç park yeri sınırlı; toplu taşıma ile gelenler için ilçe içi minibüs sefer saatlerini önceden kontrol etmek pratik bir çözüm.
Editör Notu: Aliağa'nın endüstriyel kimliğinin gölgesinde kalan bu pazar, ilçenin başka bir yüzünü gösteriyor. Zanaatkar nüfusun yaşlanmasıyla bu tezgahların azaldığı da bir gerçek; şu an görünmesi bu yüzden değerli.
